8 იანვარი, კვირა

კვირა ღვთისმსახურების დღეა. საკითხავებს გადავხედე (ლუკას 2:21-35). ამბავი ყრმა იესოს ტაძრად მიყვანებისა. ვკითხულობ და ვფიქრობ, ნუთუ მთელი სისრულით მიხვდა მოხუცი სიმონი, ვინ იყო იესო, როცა რვა დღის პატარა ხელში ეჭირა?

12 საათზე მსახურება იწყება. კინაღამ დავიგვიანე. ხალხს დღეს ვაჩვენეთ მთავარეპისკოპოს მალხაზ სონღულაშვილის საშობაო ვიდეო და ეკრანზე პირველად დავინახეთ „მშვიდობის ბარძიმი“, რომელსაც მან ოკეანის გადაღმა მიაკვლია. წელს მალხაზიც და ბარძიმიც საქართველოს დაუბრუნდებიან.

ეკლესიაში მსახურების შემდეგ ეპისკოპოსების ოთახთან, როგორც წესი, დიდი რიგი დგას. კვირა ყველაზე გრძელი და მძიმე დღეა. ყველა თავისი ტკივილით და გაჭირვებით მოდის. დღეს ერთი კაცი მოვიდა. ცოლი ჰყავს კიბოთი ავად, რომელმაც შემოგვჩივლა: ისე მძიმედაა, შეიძლება, სახლში რომ მივალ, ცოცხალი აღარც კი დამხვდესო.

დღეს პროფესორმა გურამ კუტალიამ მაჩუქა თავისი წიგნი „ბერი, რომელიც აუჯანყდა რომს“. ეს კაცი საუკეთესო ლუთეროლოგია საქართველოში.

9 იანვარი, ორშაბათი

წლის ყველაზე მძიმე ორშაბათია. ძნელია წყვილ-წყვილად ნაზეიმები დღესასწაულების მერე სამსახურში წასვლა.

ოფისში სტუმრად მოვიდა ნინო ციხისთავი. ამ ადამიანს თითქმის ათი წელია ვიცნობ, მაგრამ ასეთი ბედნიერი და გახარებული ჯერ არ მინახავს. ყველას საჩუქრად მოგვართვა თავისი ახალი წიგნი – მისი ბაბუის, ლუკა ციხისთავის წერილების კრებული – „წერილები ოჯახს“. სახლში დაბრუნებულმა, წიგნი მათეს მივეცი. დარწმუნებული არ ვიყავი, რომ 12 წლის ბავშვისათვის 37 წელს რეპრესირებული ადამიანის ამბავი საინტერესო იქნებოდა. მაგრამ, ჩემდა გასაოცრად, მაშინვე აინთო ნათურა და თავი არ აუწევია. დროდადრო მე გამომძახებდა ხოლმე: „დედი, სსრკ რას ნიშნავს?“ „…რეპრესია?“

ნანიკოს კომპიუტერის C დისკი გაქრა და უკვე მერამდენე დღეა, დადის ყურებჩამოყრილი. ასე ამბობს: ახლა მესმის, რას განიცდიდა ჰარი პოტერი, როცა ჯოხი გაუტყდაო.

ამაღამ აეროპორტში მივდივართ მე და ჩემი კოლეგა, ეპისკოპოსი ილია ოსეფაშვილი. ჩამოდის ბრიტანელი ლექტორი, რომელიც ძველი აღთქმის ჰერმენევტიკის შესავალს წაიკითხავს ელია წინასწარმეტყველის სკოლის სტუდენტებისათვის. მოგვწერა – ხის კელტური ჯვრით მიცნობთო, მაგრამ, ალბათ, აჯობებს, მისი სახელი ამოვბეჭდო. ყოველი შემთხვევისათვის…

10 იანვარი, სამშაბათი

დილით ყველა მაღვიძარა დიდი წარმატებით გავთიშე პირველივე დაწკრიალებაზე, რის შედეგადაც ცოტა ხანში ცოფიანებივით დავრბოდით ოთახებში, რომ მიხოს სამსახურში არ დაეგვიანა. თავბრუდახვეულმა გავისტუმრე ქმარი, ეზოს კარი დავკეტე და ბილბოს „პედიგრი“ დავუყარე. ძალიან გამაიმუნდა ეს ძაღლი! მას შემდეგ, რაც საახალწლო სუფრის ნარჩენებს გაუგო გემო, ამ გამომშრალ კუბიკებს ვეღარ „ამუღამებს“.

ნათია ნადირაძემ დამირეკა. ჯავახიშვილის მეხუთე კორპუსში ერთად გატარებული სტუდენტობის ოთხი წლის წყალობით, საუკუნეც რომ არ ვნახო, ისეთივე ენთუზიაზმით ვქაქანებთ, როგორც 90-იან წლებში, ვაკიდან ნაძალადევამდე ფეხით სიარულის დროს. ორ წუთში ათასი რამე ვთქვით: ჩემმა ნასტუდენტარმა დამირეკა და ვერ გავიხსენე, რომელი იყოო. მე ხომ ან ძალიან „ბრაიტები“ ან ძალიან ჩლუნგები მამახსოვრდებიანო. ვენაცვალე, როგორი ბიბლიური მიდგომები აქვს ნადირაძეს! „ან ცხელი, ან ცივი, ხოლო ნელ-თბილებს ამოვანთხევ ჩემი პირიდან.“

როგორც წესი, დილით ერთი თავსატეხი მაქვს: სამი კატეგორიის შესამოსელიდან უნდა ამოვირჩიო: პასტორის საყელოიან პერანგს ვიცვამ, თუ რელიგიასთან დაკავშირებულ შეხვედრაზე მივდივარ დღის განმავლობაში. სრულად აღკაზმული ანაფორითა და პანაღიით გავდივარ, თუ მსახურება მაქვს ან რამე ოფიციალური ღონისძიებაა, სადაც ეკლესია უნდა წარმოვადგინო. რაკი დღეს არ მაქვს რელიგიურ-საზოგადოებრივი შეხვედრები, რიგითი მოკვდავივით გამოვეწყობი.

მე, ჩემი კოლეგა ნანა ბერეკაშვილი და ქალბატონი მანანა კანდელაკი ერთი წიგნის რედაქტირებას ვაკეთებთ: „როგორ ვცხოვრობდით ერთად საბჭოთა საქართველოში“. მე, რაღა თქმა უნდა, რელიგიის თავს ვამუშავებ. იმ თაობას წარმოვადგენ, რომელსაც არ ევალებოდა ლენინის ციტირება და მისი ნაშრომების შესწავლა. აქა-იქ, წყაროს გადასამოწმებლად, რამდენიმე მნიშვნელოვან დოკუმენტს გავეცანი. რას ერჩი, მშვენიერი მიდგომები ჰქონია ამ კაცს! ზუსტად ისეთი, სეკულარულ და დემოკრატიულ სახელმწიფოს რომ სჭირდება. 1918 წელს წერდა რელიგიისა და სახელმწიფოს გამიჯვნაზე და თან ადამიანის რწმენისა და რელიგიის თავისუფლებაზე. საეჭვო სიმპათიები გამიჩნდა ჩემი ბავშვობის ამ ნახევრად მითიური სახელის მიმართ.

ოფისში ყველაზე მნიშვნელოვანი ადგილი პატარა სამზარეულოა, რომელიც, ვინ მოთვლის, რამდენი საინტერესო საუბრის მომსწრეა! ახლაც ვსხედვართ პასიური, აქტიური და ძალიან აქტიური მწეველები და გუშინდელ „ხოფერიას გადაცემას“ განვიხილავთ. დაუჯერებელი რამ ხდება ტელესივრცეში, სადაც გივი სიხარულიძე გვმოძღვრავს და ფასეულობებს გვკარნახობს, უსაქმურობისაგან გაბეზრებული ბანოვანი ქალბატონები გენდერულ როლებსა და კულტურა-ტრადიციებზე მსჯელობენ…

11 იანვარი, ოთხშაბათი

დღეს სტუმარი გარეჯში მიმყავს. მიხოს არ მოსწონს ჩემი ექსკურსიამძღოლობის იდეა. დარწმუნებულია, რომ დავიკარგებით და აზერბაიჯანიდან მოუწევს მერე ჩვენი „გამოსყიდვა“. დავურეკე აჩიკოს, ჩემს უერთგულეს „ჰაიკერს“, და წამოსვლა შევთავაზე. ფაქტობრივად, ჯერ ისევ ეძინა, როცა მანქანაში ჩავისვით და უკვე საგარეჯოში მიხვდა, სად მივდიოდით.

საოცრად კარგი ამინდი გამოგვივიდა! როგორც კი გადავედით გარეჯას ქედზე, ბრიტანელი სტუმრის მობილურზე მესიჯი მოვიდა: Welcome to Azerbaijan!

მიყვარს აქაურობა. ორი წლის წინ ვიყავი ბოლოს. ახლა ბევრი ფრესკა თითქმის ჩამორეცხილი დამხვდა. ჩვენი იკონოგრაფიის სკოლის ხატმწერები სწორედ საბერეებისა და უდაბნოს ფრესკებს სწავლობენ. აქედანაა შთაგონებული ჩვენი ეკლესიის სიმბოლოც.

საღამოს ჩემი მეგობრების, ირმას და ავთოს სახლში ვართ მიწვეულები. ირმაც ხელდასხმული მსახურია ჩვენს ეკლესიაში. ყველაზე უკეთ ერთმანეთისა მიხოს და ავთოს ესმით ხოლმე.
დღეს სტივენმა ოქსფორდიდან გამოტანებული კონვერტი გადმომცა. კონვერტს ჩემი სახელი ეწერა. მეცნო მალხაზის ხელწერა. კონვერტში საშობაო ღია ბარათი იდო, რომელზეც მამუკას დაწერილი ევქარისტიის ფრესკა იყო გამოსახული.

12 იანვარი, ხუთშაბათი

დღეს ფოსტაში გავედი. საშობაოდ გამოგზავნილმა ამანათმა ახლა ჩამოაღწია. მათეს სკეიტერისნახატიანი მაისური და Pink Floyd-ის პოსტერი ჩამოუვიდა, ნანოს, რაღა თქმა უნდა – „ბიტლების“ მაისური და მათივე პოსტერი და მედალიონი.

სამსახურში დღეს წიგნის იმ თავს ვამუშავებ, სადაც აღწერილია მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ე.წ. რელიგიური თავისუფლების პერიოდი. ამ ცვლილებების სხვადასხვა ახსნა მომისმენია. გამოუსწორებელი სტალინისტები თვლიან, რომ ამ პერიოდში ღმერთისკენ მოტრიალდა სისხლისმსმელი ბელადი, და რელიგიებს თავისუფლება მისცა, რათა მორწმუნეების ლოცვა დახმარებოდა ომის მოგებაში. O sancta simplicitas!

დღეს ლუთერული ეკლესიის ეპისკოპოსის რეზიდენციაში მივდივარ 4 საათისათვის. 20 იანვარს ეკუმენური ლოცვა გვაქვს და ამ და სხვა საკითხებზე გვაქვს მოსალაპარაკებელი. შეხვედრაზე ტაქსით მივედი. საბჭოს მოედანთან რომ ავუხვიეთ და მძღოლს ლუთერული ეკლესიის კარიბჭისაკენ მივანიშნე, კაცს სახე შეეცვალა. ეს კათოლიკური ეკლესია არ არისო? არა, ლუთერული ეკლესიაა-მეთქი. – ეგ რაღააო? – პროტესტანტული ეკლესიაა-მეთქი. – შენც ესეთი ხარო? – მკითხა და პასუხი რომ მოისმინა, სასწრაფოდ დამიბრუნა ხურდა და უკანმოუხედავად გაეცალა იქაურობას. ხშირად ვსარგებლობ ფილმ „შერეკილების“ უნიკალური ფრაზებით. ახლაც ერთ-ერთი მათგანი გამახსენდა:“ იბერიუს, მიამიტუს, კავკასიუს, აეროდინამიკუს ტემპერამენტუს!“

…მეუფე ჯუზეპე და მე თითქმის ერთდროულად მივედით. სომხური სამოციქულო ეკლესიიდან არავინ ჩანდა. მოგვიანებით ტერ ნარეკმა დარეკა – სუბნ ნშანი ჩამოინგრა და ამის გამო საგანგებო მდგომარობაა, ვერავინ მოვალთო. მძიმე სიჩუმე ჩამოვარდა. ნორაშენიც შავ დღეშია. არადა, ნორაშენს უნიკალური ხატწერა აქვს!
მიხო ზუსტად იქ დამიხვდა, სადაც სასოწარკვეთილმა ტაქსის მძღოლმა დამტოვა. მერე მაღაზიაში გავიარეთ – შეკვეთილი სათვალე უკვე დაემზადებინათ.

საღამოს სახლში ერთად ჩავუსხედით ნანიკოს და მათეს მოწყობილ კინოთეატრს და ბრიტანული კომედიური სერიალის – The Vicar of Dibley – საშობაო სერიას ვუყურეთ. გულიანადაც ვიცინეთ! ამ ფილმის ხუთი დისკი მალხაზმა მაჩუქა შარშან, სააღდგომოდ. ფილმი ინგლისის ერთ პატარა სოფელში მოღვაწე ქალ მღვდელზეა. ვინ მოთვლის, რამდენჯერ დამეხმარა ჯერალდინ გრეინჯერი (ფილმის მთავარი გმირი)!

13 იანვარი, პარასკევი

დღეს დეჟავიუს ტრადიციული დღეა. ტელევიზია იმეორებს საახალწლო პროგრამებს, სრული სიზუსტით.

10 საათზე ელიას სკოლის ლექციები იწყება. სტივენ დრეის ლექცია უნდა ვთარგმნო – „ძველი აღთქმის ჰერმენევტიკა“. მომზადებული ვიყავი ძალიან მოსაწყენი, ლინგვისტურად ჩახლართული, უინტერესო ლექციისათვის. მელანქოლიკი ბრიტანელი თეთრ დაფასთან დადგა მარკერმომარჯვებული და, პირველივე წინადადებიდან, საოცარი გარდასახვის მოწმენი გავხდით. ოთხი საათი ერთი ამოსუნთქვასავით გავიდა. სტივენი საუბრობდა რჯულზე, ძველი აღთქმის ტექსტების სტრუქტურაზე, ხაზავდა დიაგრამებს, ხატავდა, ანეგდოტებსაც კი ჰყვებოდა…

2-ზე შეხვედრა მაქვს „ევრაზიანეტის“ წარმომადგენელთან. ბაპტისტური ეკლესია აინტერესებთ რელიგიურ უმცირესობებზე რაღაც კვლევასთან დაკავშირებით. კითხვები ეხებოდა საქართველოში ჩვენი ეკლესიის ისტორიას, საზოგადოების ჩვენდამი დამოკიდებულებას, 2011 წლის ივლისის კანონს, რეფორმებს, ქალების მღვდლობას…

ბეთელის მოხუცებულთა სახლის ფლიგელში გავედი. აქ ჩემთვის ძალიან ძვირფასი ორი ადამიანი მეგულება: ნინო და 7 თვის ლურჯთვალება ლაშიკო. აქამდე არ ვიცოდი, რას ნიშნავდა არაღიარებული შვილი, ან სახლიდან გაგდებული ფეხმძიმე ქალი. არც იმას ვხვდებოდი, როგორ იოლად შეიძლება, ერთი შეხედვით, უწყინარი მოვლენები ვინმესთვის მტკივნეული იყოს. მაგალითად, საავადმყოფოს მიმღებში ერთი რიგითი ფორმულარის შესავსებად ბავშვის მამის სახელს გეკითხებიან. მერე რა, რომ მეტრიკაში ბავშვის მამა არ არის მითითებული? რაკი ანკეტაა, შესავსები უნდა შეავსონ…
საღამოს ფეისბუკში შევძვერი. ილორის ტაძარი გადაუღებავთ და სრულიად გადაუკეთებიათ… რა საშინელებაა, როცა ეკლესია რწმენის სივრცე კი არა, პოლიტიკური დაპირისპირების იარაღი ხდება!

შაბათი , 14 იანვარი
დღეს რუსთავის ეკლესიაში მაქვს მსახურება. ეკლესიის მნე არ იქნება ადგილზე, ასე რომ, ღუმელის გახურება მე და მიხოს მოგვიწევს.

დღეს ნათლისღების საკითხავი გვაქვს. იოანე ნათლისმცემელზე ფიქრისას, ისევ მოხუცი სიმონი გამახსენდა. მე მაინც მგონია, რომ ვერც სიმონი, ვერც იოანე, ვერც მარიამი, ვერც მოციქულები და, ზოგადად, მთელი საქრისტიანო, ზუსტად ვერ ვხვდებით, ვინ იყო იესო ნაზარეველი…

საღამოს საშობაო სპექტაკლს, „ფიფქებს“, იმეორებენ ჩვენი საკვირაო სკოლის უფროსი ჯგუფის ბავშვები. პირველად ეს პიესა 13 წლის წინ დავდგით. ეს არის ამბავი ორ ფიფქზე, რომლებიც საშობაო არდადეგებზე არიან ჩამოფრენილი. დადიან ადამიანთა ქალაქში და ხედავენ, რომ მათ სრულიად დავიწყებიათ, რას ზეიმობენ. ერთი კაცი კი, სახედარზე ამხედრებული, ფეხმძიმე ცოლით, დღესაც დადის ამ ქალაქის ქუჩებში და არავის აქვს მათთვის ადგილი. ნანიკო ერთ-ერთი ფიფქის როლს თამაშობს.

სპექტაკლი უკვე იწყებოდა, როცა რუსთავიდან დავბრუნდით. გვიან უკვე რადიო თავისუფლებაში მივალ.

გასრულდა ერთი რიგითი კვირა. ხვალ კვირის მსახურებაა.

რადიო თავისუფლების დღიურები (ვიდეო)

როცა პოლიტიკურ სივრცეში ახალი ძალა ჩნდება – ყველა თავისი გადმოსახე­დიდან და საკუთარი კრიტერიუმებით იწყებს დამოკიდებულების ჩამოყალი­ბებას. დევნილები ყურს უგდებენ, თუ რას იტყვის დაკარგული ტერიტორიე­ბის დაბრუნებაზე, რუსეთთან ურთიერთობაზე; ბიზნესის წარმომადგენ­ლებს მისი საგადასახადო, თუ ახალი ბაზრების ათვისების პოლიტიკა აინტე­რესებთ… ყველა, ვინც ადამიანის უფლებებისა და რწმენის თავისუფლების სა­კითხებზე მუშაობს, კარგად აკვირდება – ესა თუ ის პოლიტიკური ფიგურა ტაძ­რების ფონზე იწყებს პოზირებას, ნათლობის ჯვრით კეკლუცობს თუ თანას­წორობაზე საუბრობს.

მან შეიძლება გაბედოს და ხმამაღლა თქვას „მე აზერბაიჯანელი ვიქნები იმი­სათვის, ვისაც აზერბაიჯანელი ეზიზღება, სომეხი – ვისაც სომეხი ეზიზღე­ბა“… მაგრამ, მაინტერესებს გაბედავს თუ არა თქვას – „მე იეღოველი ვიქნები მისთვის, ვისაც იეღოველი არ მიაჩნია ჩვენი ქვეყნის მოქალაქედ, მე ბაპტისტი ვიქნები მისთვის, ვისაც ბაპტისტი არ მიაჩნია ჩვენი ქვეყნის მოქალაქედ“… გა­ბედავს, იყოს არაპოპულარული და დეკლარირებული თანასწორობისათვის სერიოზული ნაბიჯები გადადგას? აპირებს ის სეკულარული სახელმწიფოს შე­ნებას? და თუ აპირებს, როგორ ფიქრობს უკვე შორს წასული კლერიკალიზმის პროცესის შეჩერებას და შემობრუნებას?

” და მოგვიტევე ჩვენ თანანადებნი ჩვენნი, ვითარცა ჩვენ მივუტევებთ თანამდებთა მათ ჩვენთა. . .”

და ჩვენც მივუტევებთ  “თანამდებთა ჩვენთა”.  მივუტევებთ იმის იმედით, რომ რამდენად ბევრს და სწრაფად მივუტევებთ ჩვენ შესაბამისი “ოპერატიულობით” მოგვეტევება. და ასე ჩაბმულნი ვართ “შენდობის აღებ–მიცემობის” ჩახლართულ ფერხულში. კარგად თუ იცი არითმეტიკა კალკულატორის გარეშეც მოახერხებ 7–ის  70–ჯერ გადამრავლებას და იოლი შესაძლებელია მიტევებათა ‘ლოგის’ გაკეთება.  თავისუფალი ხარ 491–ე მიტევების შემდეგ.

ზოგჯერ ვპატიობთ იმიტომ, რომ შურის გებას არ გვიშვებს “მიტევების ბუღალტერია” (როგორც მივუტევებ ისე მომეტევება) და ჩვენც მივუტევებთ და “ნაკვერჩხლებს ვაგროვებთ მის თავზე”. ამისი პერეფრაზი შემდეგნაირად შეიძლება:  ” მე კაი კაცი ვარ და ვერ დავანთხევ ჩემს შურისგებას, ხო და მიდი ეხლა ღმერთო და შენ იცი . . .”

ან კიდევ, მივუტევებ და ვკაიფობ ამ განცდით. მიუტევებ და ხვდები როგორ გადაინაცვლებ სხვა განზომილებაში. თითქოდ სხეული გიმსუბუქდება და ზევით მიიწევ. ზევით მიიწევ და სხვებს ზევიდან ხედავ_ ზევიდან უყურებ: “მე ხომ ასეთი მსუბუქი ვარ, ასეთი მართალი, ასეთი მიმტევებელი. . . ” (“შინდლერის სიები” გამახსენდა, როცა შინდლერი გერმანელ ოფიცერს უხსნის რა საოცარი განცდაა, როცა შეგიძლია ვინმე გაუშვა, აპატიო და არ მოკლა). . .

რას ნიშნავს მივუტევებ?

მივუტევებ, ანუ ვივიწყებ? მაგრამ, მე ხომ ვერ ვაკონტროლებ საკუთარ მეხსიერებას. ეს ხომ კომპიუტერი არაა, რომ ამოშალო არასასურველი ინფორმაცია.  რაც გახსოვს გახსოვს. და საკმარისია ერთი პატარა ბიძგი და სულ ოპერაიტიულ მეხსიერებაში ამოგიყრის ყველა ტკენას. . .

მივუტევებ, ანუ აღარ მეტკინება? არც ტკივილია ჩვენი კონტროლის ქვეშ.

მივუტევებ, ანუ აღარ განვრისხდები? ჰმ. . . .

მივუტევებ, ანუ აღარ შევიძულებ?  მდაა. . . . .

” და მოგვიტევე ჩვენ თანანადებნი ჩვენნი, ვითარცა ჩვენ მივუტევებთ თანამდებთა მათ ჩვენთა. . .”  

მე არ მინდა მომიტევონ ისე, რომ თან სულ ახსოვდეთ, თან სტკიოდეთ, რისხდებოდნენ და ვძულდე.

” და მოგვიტევე ჩვენ თანანადებნი ჩვენნი, ვითარცა ჩვენ მივუტევებთ თანამდებთა მათ ჩვენთა. . .”  

.   .  . 

(to be continued)

„23. თუ უბედურება მოხდა, სიცოცხლე სიცოცხლის წილ უნდა ზღონ. 24. თვალი თვალის წილ, კბილი კბილის წილ, ფეხი ფეხის წილ.“ (გამოსვლათა 21:23-24)

“თვალი თვალისა წილ” _ ჩვენი სამყარო უკვე იმდენი ხანია ცხოვრობს ამ კანონით, რომ სრულიად დაგვიბრმავდა კაცობრიობა.

“თვალი თვალისა წილ” _ ეს ისეთი უნივერსალური კანონია, რომ არ აქვს არც დროის, არც კულტურული, არც პილიტიკური, არც რელიგიური, არც ინტელექტუალური საზღვრები: კამიკაძეები თავებს აიფეთქებენ ხალხით სავსე ადგილებში; მეტროში საეჭვო გარეგნობის ადამიანს ტერორისტად მიიჩნევენ და ტყვიას დააჭედებენ შუბლში; ვიღაც თვითმფრინავებს ცათამბრჯენებს დაატაკებს; ვიღაც “წერტილოვანი დარტყმებით” (ზოგჯერ სწორად “მიწერტილებულით” და ზოგჯერაც არასწორად) მიწასთან გაასწორებს;  ვიღაც 40 წელი “იმეფებს” თავის ქვეყანაში და სრულ სიბნელეში ამყოფებს თავის ხალხს და ზოგიც მივა და დიქტატორს ჩამოახრჩობს; ვინმე თავგამოდებული პასტორი გადაწყვეტს ხალხს არაფერი დაუშაოს, მაგრამ ზემოთ ხსენებული კანონზომიერება არ დაარღვიოს და  დაწვავს ყურანს (ავტოდაფეების მასტერ კლასები საქართველოში ექნებათ გავლილი); მერე იმ ყურანის დამცვველები მიუხტებიან და იმ პასტორის ჯიბეში რომ სახარება იდო, იმის წამკითხველებს დაუბნელებენ თვალებს;

“თვალი თვალისა წილ“_  დავითმა უნდა მოკლას გოლიათი, თორემ გოლიათი მოკლავს დავითს. სხვა გზა ჯერაც ვერ გვიპოვია. ობამამ უნდა მოკლას ბინ ლადენი, თორემ ეს უკანასკნელი მოკლავს სხვებს. ეს არის ერთი დიდი კანონზომიერება და თუ არ ჩაჯექი ამ წესწყობაში, წასულია შენი საქმე.

ბოროტება ისეთია, ერთ თავს რომ მოაჭრი და ცხრა ამოუვა. მერე რა?! მე ის ერთი თავი არ მევასება და აუცილებლად მოვჭრი. იმის ადგილას ამოსულ ცხრაზე იმან იდარდოს ვისაც ის ცხრა არ დაევასება.  გუშინ მოკვდა ნომერ პირველი ურჩხული? დღეს რამდენია მის ადგილას?

რა ფუჭად ირჯებიან ადამიანები, რომლებიც გულზე მჯიღის ცემითა და თვალებზე გულწრფელი ცრემლებით საქვეყნოდ გაჰყვირიან, რომ ჩვენთვის, XXI საუკუნის ადამიანებისათვის მშვიდობა უდიდესი ფასეულობაა.

რა ფუჭად ირჯებიან ადამიანები, რომლებიც მშვიდობისაკენ სავალ გზაზე იარაღის ჟღარუნით მიდიან.

რა ფუჭად ირჯებიან ადამიანები, რომლებიც სისხლის ჩამოწმენდას სისხლით ცდილობენ.

P.S.  ამას წინათ  ვნახე გრეგორი ჯორდანის ფილმი  Unthinkable.   ძალიან მაგარი სლოგანი აქვს ამ ფილმს: Right and Wrong no longer exist! მაგარ ჩიხში ვართ მომწყვდეულები. ყველანი ერთ დიდ ჩიხში ვართ,  როგორც ამ ფილმის გმირები. ჰოლივუდმა უკვე მოწმინდა სინდისი ყველა ძალადობას, იმიტომ რომ არაძალადობა უსუსური იარაღია ბრმა ხალხში.

ეეეჰ, ბიძია განდი, ვერ გაგიგეთ რას ამბობდი. ალბათ ყრუებიც ვართ სიბრმავესთან ერთად.

]]> http://ladygreta.wordpress.com/2011/05/05/peace-is-the-way/feed/ 1 ladygreta 201006225926 Gandhi_Juhu_May1944 http://ladygreta.wordpress.com/2011/02/04/%e1%83%ab%e1%83%90%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%90%e1%83%9c-%e1%83%a8%e1%83%9d%e1%83%a0%e1%83%94%e1%83%a3%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%93%e1%83%90-%e1%83%a3%e1%83%aa%e1%83%9c%e1%83%90%e1%83%a3%e1%83%a0/ http://ladygreta.wordpress.com/2011/02/04/%e1%83%ab%e1%83%90%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%90%e1%83%9c-%e1%83%a8%e1%83%9d%e1%83%a0%e1%83%94%e1%83%a3%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%93%e1%83%90-%e1%83%a3%e1%83%aa%e1%83%9c%e1%83%90%e1%83%a3%e1%83%a0/#comments Fri, 04 Feb 2011 18:21:38 +0000 ladygreta http://ladygreta.wordpress.com/?p=396 ]]> ბევრი წლის წინ, ერთ ტრენინგზე ფასილიტატორმა ერთი სავარჯიშო შემოგვთავაზა. ოთახის იატაკი წარმოვიდგინეთ მსოფლიო რუკად და ყველა უნდა დავმდგარიყავით ჩვენი ოცნების ქვეყანასთან. ზედმეტად რეგლიგიურებმა ისრაელისაკენ მიაშურეს, პრაგმატულებმა ოკეანე გადალახეს, ეგზოტიკურებმი აპენინებზე განთავსდნენ. . .   ვერ ვიტყვი, რომ ძალიან ორიგინალური ვიყავი ჩემს არჩევანში, მაგრამ არც დავფიქრებულვა ისე ავიღე გეზი ნისლიანი ამბიონისაკენ. 

წვიმს, საშინელი ქარია, ცივა. . . ილარიონა იტყოდა “თუ ქვეყანა იქცეოდა შენ რაღა გიხაროდაო”.  იმიტომ მიხარია, რომ ვარ ჩემი ოცნების ქვეყანაში, რომელიც ასეთი შორეულია, მაგრამ ამავდროულად ასეთი ახლობელი.

ძალიან უცნაური ქვეყანაა ინგლისი. ვერ დამირქმევია სახელი იმ განცდისათვის, რაც მასთან შეხვედრისას მეუფლება. ერთის მხრივ ასეთი მოწესრიგებული, მაგრამ ამავდროულად უკუღმართი. ნაცრისფერი ცა, უცნაური იუმორი, ცხელი და ცივი წყლის ონკანები, მარცხენა მხარეს მოძრაობა, უმარილო საჭმელი. . . ყველაფერი ეს ჩემთვის აკვარელის ნახატს ჰგავს. როგორც აკვარელის ფერები არ შეიძლება იყოს მკვეთრი, სქელი, მუქი, არამედ სიფრიფანა, გამჭვირვალე, მაგრამ ამავდროულად ძალიან ღრმა და მძაფრი.

რატომ მიყვარს ეს ქვეყანა? რატომ მეძახის და მიზიდავს? თავს ვერ გამოვიდებ და შექსპირს ვერ დავაბრალებ. ვერც ინგლისურის მასწავლებლებს… ეს ალბათ ორი ადამიანის ბრალია. ისინი ერთმანეთს არასოდეს შეხვედრიან, რადგანაც ერთი იმ წელს დაიბადა, როცა მეორე გარდაიცვალა. ერთი ბრიტანეთში ცხოვრობდა, მეორე ბედკრულ საქართველოში. მაგრამ ამ ორმა ადამიანმა ჩემამდე მოიტანა ზღაპარი. ინგლისი ჩემთვის არის ნარნია. ლუისისა და მალხაზის ნარნია. ერთი 1949 წელს, ნაომარ ინგლისში წერდა საოცარ ზღაპარს, მეორე იმავე ფაბში იჯდა დაახლოებით 50 წლის შემდეგ და ამ წიგნს ქართულად თარგმნიდა.  

ინგლისი, ასეთი შორეული და ასეთი მშობლიური,  სუსხიანი და თბილი, ძალიან ჩემი და ძალიან უცხო.

ხვალ ნამდვილ ნარნიაში მივდივარ. ლუისის, მალხაზის და ჩემს ნარნიაში.

მათე: იუდეველთა მახარებელი. მათეს სიმბოლოა ფრთიანი ადამიანი, განკაცებული ღმერთი.

მარკოზი: ყველაზე ძველი სახარება და ყველაზე მოკლე და მაინც ყველაზე ინფორმატიული. სიყვაძუნწი მარკოზი მოკლედ და ამომწურავად ამბობს, რასაც კი ყვება.

ლუკა: განსწავლული ფილოსოფიასა და მედიცინაში. მისი სიმბოლოა მსხვერპლი, რომელიც გამოხატულია ფრთოსანი ხარის სახით. ლუკა არის იესოს მიმდევარ სამოცდაათთაგანი, და არის პირველი იკონოგრაფი.

მოგეხსენებათ თბილისი გაივდო გულზე თეთრ ლენტა შებმული ადამიანებით (ისე არაფერი გვეტკინა). გაგეცინებათ, და ეს ხალხი არც მეტი არც ნაკლები ქალთა მიმართ ძალადობას აპროტესტებს. მთელი ქვეყნის მასშტაბით იმართება აქციები, ფილმების ჩვენებები, ლექცია-სემინარები, ტრენინგები. . .  მოკლედ, მაიკლ კაუფმანი რომ იამაყებდა, იმისთანა ამბავი ტრიალებს. მეც გავერიე მარაქაში და ამ “ქალთა მიმართ ძალადობის წინააღმდეგ კამპანიის” ფარგლებში სემინარი ჩავატარე ერთ ძალაინ პატივსაცემ საზოგადოებაში.

ჩემი მოხსენება უფრო შთამბეჭდავი რომ გამეხადა საუბარი დავიწყე ამბით ერთ მოყვარულ ცოლ-ქმარზე, რომლებიც ძალიან ბედნიერები და ძალიან შეძლებულები და წარმატებლები იყვნენ, მაგრამ შვილი არ უჩნდებოდათ. მერე ბევრი იფიქრეს თუ ცოტა, შეარჩიეს სუროგატი დედა და გააჩენინეს ბიჭი. მაგრამ მერე ცოლმა ვერ აიტანა სხვა ქალის გაჩენილი შვილი ოჯახში და უარი თქვა ბავშვზე. . .  მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ეს გათანამედროვებული ამბავი ძვენი ძვირფასი აბრაამისა და სარას ისტორიას მოგვითხრობდა. მაგალითი იმისათვის შევარჩიე, რომ “ვიცოდი” ეს პატივცემული საზოგადოება მეტყოდა ჩვენს ქვეყანაში ქალს არავინ უდიერად არ ექცევა, ჩვენ ხომ ასეთი მორწმუნე და დიდი ღვთისმოშიში სასტავი ვართო. . .  აბრაამის ამბით, ვიფიქრე, კოვზირს ნაცარში ჩავუგდებდი და ვეტყოდი, რომ ძალადობა თვით რწმენის მამის აბრაამის ოჯახშიც კი მოხდა და ამისაგან არავინ ვართ დაზღვეულნი-თქო.

ნეტა რა ძალა მედგა, რად ვირჯებოდი. არა თუ დამტკიცება დამჭირდა, რომ ქალებს სცემენ, ამ პატივცემულმა საზოგადოებამ იმისთანები თქვა _ ეს მარგალიტები აქ რომ არ ჩამოვაწიკწიკო გული გამიჩერდება:

• ქალი საცემი შეიძლება იყოს, მაგრამ განა უნდა სცემო (გული შემიქანდა, მაგრამ მერე აღმოვაჩინე, რომ ეს ერთერთი ყველაზე პროგრესული ვარიანტი იყო)
• ქალი პირველად არ არის საცემი, აი მეორედ ნაღდად საცემია (ამ მარგალიტის ავტორიც თავისებურად ეწინააღმდეგებოდა ძალადობას. მერე გაირკვა, რომ იმის თქმა უნდოდა _ ქალმა არ უნდა ჩაყლაპოს და რეაგირების გარეშე არ უნდა დატოვოს პირველი ცემა, თორემ თუ ისევ გაუჩერდა მოძალადე ქმარს, მაშინ უნდა იცემოსო)
• ცემა რა უბედურებაა, თუკი სიტყვა არ ესმის, ცემით გააგებინებო (ლოგიკური შეკითხვა გაუჩნდა ერთ მონაწილეს_”და თუ სიტყვა ესმის, მაშინ ცემას აზრი აქვსო?”)
• თუკი ქმარს არ მოსწონს ცოლის მეგობრები და ის მაინც აგრძელებს მათთან მეგობრობას, უკვე საცემია.
• თუ ატყუებს ქმარს,
• თუ ღალატობს ქმარს (გამიკვირდა, მაგრამ ღალატი არ დასახელებულა ამ სიის თავშივე)
• თუ არ უვლის ოჯახს
• კაცის გენეტიკაში დევს ძალადობა, რამდენადაც საუკუნეების განმავლობაში ძალადობით გააქვს თავი_ როცა ნადირობდა, როცა ომობდა . . ., ასე, რომ კაცისათვის ურთიერთობის გარკვევის ერთადერთი აპრობირებული საშუალება არის ძალადობა. (ეს მონაწილე როლურ თამაშში იყო, თორე ნამდვილად გმობდა ძალადობას. მაგრამ ბოლოს ისე შეიჭრა როლში და ისეთი აზარტით ამართლებდა ძალადობას, რომ მომხრეები გამოუჩდნენ ჯგუფში).

შეხვედრა რაღაცნაირად დავამთავრე. ბოლოს არაძალადობის რეჩიც მივცხე. სახლში დავბრუნდი სრულად გამოცარიელებლი, იმედგაცრუებული და გატიალებული.  როგორ ვცდებოდი, როცა “პროფილში” გაშვებული ინტერვიუები, სადაც პატარა გოგონები გულზე მჯიღის ცემით ამტკიცებდნენ “კარგი ქალი არ დაიმსახურებს ცემასო” იშვიათი გამონაკლისი მეგონა.

ასე, რომ ძვირფასო ქალებო, ქვეყნის თვალებო, თქვენ ისეთ ქვეყანაში გარგუნათ ბედმა ცხოვრება, სადაც მშობლიურ ენას “დედა ენას” უწოდებენ (ვითომც სხვა არც ერთ ენაში მაგი ამბავი არ ხდება), სადაც დედაქალაქს ქართლის დედა გადმოსცქერის (მერე რა რომ კინგ კონგივით გამოიყურება და კარგი დამრტყმელი და მსმელივით ხმალი და თასი უჭირავს), სადაც სახლს უდგას “დედა ბოძი” და ქართველი ყმაწვილებისათვის იმდენად ძვირფასია დედა, რომ მისი შეგინება ყველაზე უპატიებელი შეურაცხყოფაა (და  მეტი დამაჯერებლობისათვის საკუთარ დედას უფრო მეტს აგინებენ).

მოკლედ, შორს რომ არ წავიდე პირდაპირ სამოთხეში გვიწევს ცხოვრება (“Heaven is a place on Earth”), ასე, რომ კეთილი უნდა ვინებოთ და ზემოთ ჩამოთვლილი მიზეზები არ მივცეთ სახლიკაცებს, რომ გამოვიდნენ წყობილებიდან.

აი ასე, დავბრუნდი საყვარელ ბლოგზე “საუბრებით გენდერულ ძალადობაზე”

ხო და ეხლა მეც ამ უცნაურსა და საოცნებო ქვეყანაში ვარ.

თბილისი – ისტამბული – ნიუიორკი.  თურქეთის ავიახაზების რეისი, 9 საათიანი ფრენა უმეტესად მაღალ  ტურბულენტურ  ”პონტში” (ვეღარ მივაბი შესაბამისი სიტყვა) ისე, რომ გეგონებოდათ ახალქალაქში მგზავრობდი, ისიც გზების დაგებამდე..

როცა  კი ვმგზავრობ, რატომღაც უცნაური შიში მაქვს, რომ რატომღაც არასწორად ჩავჯექი თვითმფრინავში და სულ მინდა ხოლმე  დავრწმუნდე  რომ “დესტინეიშენი” მართლა იქაა სადაც მე მივდივარ. კიდევ ერთი შიში მაქვს იმისა, რომ ჩემი ბარგი დაიკარგება. ყოველთვის, როცა ბარგს ვალაგებ, თითოეულ ნივთს ვდებ იმ გაათვლით, რამდენად დამწყდება გული რომ დაიკარგოს. ასე, რომ პირველიცა და მეორე ფობიაც გაიფანტა მას შემდეგ, რაც ჩავფრინდი და ჩემი უზარმაზარი ჩანტა “ტრუალა ბილიკიდან” გადმოვათრიე.  შუალედური შიშებიც მაქვს, მაგალითად ჩემი პასპორტი ან ვიზა რომ არ მოეწონოთ და გამაბუნძუღონ უკან. . .  როცა მარტო ვმგზავრობ შიში უარესიცაა და რაღაც თვალსაზრისით უფრო ასატანიც. უარესი იმიტომ, რომ ორი მგზავრის შემთხვევაში ორჯერ იზრდება იმისი ალბათობა რომ რომელიმეს პასპორტი არ მოეწონებათ.  უკეთესი იმიტომ, რომ რაც არ უნდა მოხდეს მარტო არ ხარ.  ამჯერად დოკუმენტაციასთან პრობლემის ალბათობის ზრდის ტენდენცია უფრო იგრძნობოდა. ჩემს ნანა უფროსსა და ჩემს თანამგზავრს მოწვევა არ ჰქონდა წამორებული, მე კიდევ ელექტრონული ბილეთი არ მქონდა ამობეჭდილი.

მაგრამ, ყველაფერმა მშვიდობით ჩაიარა. მას შემდეგ, რაც ბარგი ჩვენს ხელთ იყო და ყველა ძირითადმა, თუ შუალედური შიშებმა მშვიდობით ჩაიარა, დაიწყო ახალი შიშების ტალღა: ვინ დაგვხვდება? და რომ არ დამხვდეს? სად უნდა წავიდე? ამ ტალღამაც გადაიარა მას შემდეგ, რაც მანქანაში ჩაგვლალა სანდრიკამ და სახლისაკენ გავუყევით “შარას”.  ისე გამეხარდა სანდროს დანახვა აეროპორტში, რომ მაშინათვე მივიღეთ გადაწყვეტილება ფილადელფიაში გამგზავრება მეორე დღისათვის გადაგვედო და იმ დღეს “ბებოსთან” დავრჩენილიყავი.

ნანიკო თავის პადრუგამ წაიყვანა და ჩვენ დავრჩით მარტოები და მოვაღეთ “გუდებს” პირები და რაზე აღარ ვილაპარაკეთ. პოლიტიკაო, ეკონომიკაო, რელიგიაო (უამისოდ როგორ იქნებოდა), კულტურაო, სპორტიო, ასტორლოგიაო, ასტორონომიაოო (ნამეტან გავუტიე). მერე მივხვდი, რომ სანამ კიდევ ფეხზე დგომა შემეძლო, უნდა ნიუიორკის ქიჩებში გავსულიყავი.

და აი, აღსრულდა. . .

მეტრო

არ მკითხოთ. ბრუკლინზე ულამაზესი და უსაყვარლესი სახლიდან გამოსულები, ის ის იყო დავუყევით ებრაულ-რუსულ მაღაზიებ ჩამწკრივებულ ქუჩას, სადაც ქიფიანი (და არა ღიპიანი), შლაპიან-კულულებიანი, შავკანიან-თეთრკანიანი და კიდევ ძალიან მრავალნაირ ფერიანი, უმრავალფეროვნესად ჩაცმული “ნაროდი” დაიარება, რომ სანდრიკამ შეაღო ერთი უცნაური კარი ხელმარჯვნივ. კარი იმდენად არარესპექტაბელურად (უფრო უარესი სიტყვები რომ არ გამოვიყენო) გამოიყურებოდა, რომ ვერანაირად ვერ მივხვდი, რატომ შეიძლებოდა სანროს აქ შესვლა დასჭირვებოდა. მაგრამ გაუცება გამიასკეცდა, როცა ალაც თან მიჰყვა. უზომოდ ჭუჭყიანი, ზემოდან კანალიზაციის გაყვანილობების მსგავსი მილებით მოოჭვილი გასასვლელი  აღმოჩნდა მეტრო სადგურის შესასვლელი. სანდრიკა ჩემი გაოგნებით გახარებული გველურად ქირქილებდა.  ჭუჭყიან კიბეებს ავუყევით (და არა ჩავუყევით) და მივადექით უსახოსა და უდაბურ, ჭუჭყიან – ვიწრო ბაქანს.  მეტრო სადგური მიწის ზევითა და ღია ცის ქვეშ (მეტრო დიდუბის პონტში, ოღონდაც ჩვენი დიდუბე ამ სანახაობასთან სამეფო დარბაზია). ლიანდაგებში უამრავი ბოთლი და ცელოფნის პარკი ეყარა (ისე ვწერ, როგორც 70-იანი წლების საბჭოთა ჟურნალისტები ლაპარაკობდნენ “დამპალი კაპიტალისტური” ქვეყნების შესახებ). ვერც ვაგონებითა და მატარებლის პუნქტუალური მოძრაობით მოიწონებენ თავს ჩვენი დიდი მეგობრები ოკეანისგაღმეთიდან (ეხლა აშკარად ჩვენი პრეზიდენტის სულისკვეთება ჩავაქსოვე ამ წინადადებაში).

. . . მაგრამ . . . .

ამოვედი მეტროდან და აღმოვჩნდი საოცარ სამყაროში. . .

ქუჩები

ისეთი განცდა მქონდა ხან ერთი ფილმის კადრებში დავდიოდი და ხან მეორის. “სექსი დიდ ქალაქში”   ამ  ქუჩებშია გადაღებული. “თქვენთან წერილია”. . .  აი აქ კი “მარტო სახლში” . . .  ულამაზეს ცათამბრჯენები. . .

მასშტაბების შეგრძნება დავკარგე. ისე შევცქერი ემპაია სტეიტ ბილდინგს როგორც თერთმეტსართულიანს გმირთა მოედანზე. . . ნანას ვეკითხებოდი, თავისუფლების ქანდაკება რამდენი ქართლისდედის ზომისა იქნება-თქო. . . გაუკვირდა ქართლის დედის ერთეულებით ანგარიში ცოტა კი მიჭირსო. . .

ხალხი ძალიან ჭრელი, ფერით, ფორმით, სიგრძით, სიგანით, ასაკით. . . . .  თავისუფლების ოხშივარი ტრიალებს დახუთულ და ნესტიან ნიუიორკში. ძალიან ძნელია არ შეგიყვარდეს აქაურობა.  ეს ამერიკა არაა. ეს არის სამყარო, მთელი დედამიწა თავისი ერებით, რასებით, ენებით, კულინარიებით, კულტურებით ერთად თავმოყრილი ამ კუნძულზე.

გონიერი კაცი იყო თომა. გონიერიო–ვთქვი, რადგანაც ეს კაცი რაციონალურად მსჯელობდა მომხდარზე. გონიერი იყო და  ფიქრობდა, ალბათ, უბედურებას გონება დაუბინდავსო ჩემი მეგონრებისთვის. ძვირფასი მოძღვრის დაკარგვას ვერ ეგუებიან და ხან სად მოელადებათო და ხან სად. იქნებ ისიც იფიქრა, ვიღაცა მიამსგავსესო, რაკი ჭრილობების მოსინჯვაზე ლაპარაკობდა.

გონიერი კაცია თომა. განსაკუთრებით კარგად გვესმის მისი ჩვენ, XXI საუკუნის გონიერ ადამიანებს. მთავარია empeiria. მე, თუ ცდაში არ მეძლევა საგანი თუ მოვლენა, ჩემთვის არ არსებობს.

რატომ გვწამს ღმერთის, ან რატომ არ გვწამს?

რატომ გვჯერა ან რატომ არ გვჯერა ღვთის?

რატომ გვჯერა ან რატომ არ გვჯერა ადამიანის?

რატომ ვენდობით, ან არ ვენდობით ღვთის სიტყვას?

რატომ ვენდობით , ან არ ვენდობით ადამიანის ნათქვამს?

რწმენა ადამიანის უსუსურებაზე მეტყველებს თუ მის ძლიერებაზე? დნობა ადამიანის სიბრიყვეზე მეტყველებს თუ მის სულგრძელებაზე?

ზღაპრებს ნუ მიყვევით! მაჩვენეთ ჭრილობები, უნდა თითი ჩავყო და ვერწმუნები. . .

თვალების ფახულით ნუ მელაპარაკებით! მაჩვენეთ სიცრუის დეტექტორის ჩანაწერები და დავიჯერებ რასაც მეუბნები . . .

P.S. უნივერსიტეტში ერთი ძალიან  კარგი ლექტორი მყავდა,  ქათული ლიტერატურის შესავალს გვიკითხავდა.  ხევისბერი გოჩას გარჩევისას ადამიანის ნდობაზე გვესაუბრებოდა – “წარმოიდგინეთ, ხევის ხალხი თავისი თვალით ხედავდა როგორ მოდიოდა ვიწრო ბილიკებით გუგუა და მერე დაინახეს, როგორ მოჰყვებოდა უკან მტერი. ამაზე მეტი დასტური რა გინდა, რომ გუგუამ უღალატა თემს. არსებობდა ღალატის მოტივიც. საკუთარმა ძმამ უღალატა და შური უნდა ეძია. . . ყოველთვის ვერ იქნება გასამართლებელი არგუმენტები მოძებნილი. ვერასოდეს იქნები ბოლომდე დარწმუნებული იმაში გატყუებენ თუ მართალს გეუბნებიან. . . შვილებო, ნდობა უდიდესი ნიჭია. “

მერე კი თომას უთხრა: მოიტა შენი თითი და იხილე ჩემი ხელები; მოიტა შენი ხელი და ჩაყავი ჩემს ფერდში; ნუ იქნები ურწმუნო, არამედ გწამდეს. მიუგო თომამ და უთხრა მას: უფალი ჩემი და ღმერთი ჩემი!

გჯერა შემთხვევითობის? . . .

დამთხვევების? . . .

ბედისწერის? . . .

როცა ამ ყველაფერზე ვფიქრობდი, გამახსენდა ჩემი ბავშვების ქეიმის ნათქვამი, რომ ოდესღაც, სანამ დიაგნოსტიკა და ზოგადად მედიცინა გაცილებით დაბალ დონეზე იდგა (ეხლა ხომ ბრწყინვს მაგრამ მაინც ) ბევრი დაავადების ერთ ქოლგის ქვეშ მოქცევა ხდებოდა. მაგალითად, გულის პრობლმა იყო _ ეგრევე მანკს მიაწერდნენ (არა და, თურმე, მანკი როგორც ასეთი ერთგვაროვანი მოვლენა, არ არსებობს ), ასევე ყოფილა “შიდა ქალის წნევა (ბავშვს თავი აწუხებს, მაშ შიდა ქალის წნევა ქონიაო). ეს კიდევ უფრო განვითარებული მედიცინის მაგალითებია.  ”ბედისწერის”, “შემთხვევა/დამთხვევის” ამბავი უფრო იმას მაგონებს ჩვილი ბავშვები იმიტომ ტირიან “ზნე” აქვთ ასეთიო.

“ზნე” რაღა ჯანდაბაა?

“ზნე” ზუსტად ის ჯანდაბაა რაც “ბედისწერა და შემთხვევითობა”. როცა არ იცი რა ხდება, ან არ გინდა იცოდე რა ხდება მაშინ ვარქმევთ მოვლენებს მსგავს უკუღმართ სახელებს.

მე არ მჯერა შემთხვევების, ისევე როგორც ბავშვის უზნეობის.

მე მჯერა დაუდევრობის (უკეთეს შემთხევაში);

მჯერა ღალატის;

მჯერა მუხთლობის;

მჯერა მტრობის და დაუნდობლობის. . .

მჯერა, რომ ის, ვისაც ამ უბედურების გამოძიება დაეკისრა ვერასიდეს იქნება ამ გამოძიების პატიოსნებისა და მიუკერძოვებლობის გარანტი.

მჯერა, რომ მიუხედავად იმისა პოლონელებს ძალიან უყვარდათ კაჩინსკი თუ საერთოდაც არ უყვარდათ (ისე რა ბავშვური მიდგომაა. რატომ უნდა გიყვარდეს პრეზიდენტი?) , დღეს ხალხი გლოვობს.

მჯერა, რომ ეს გლოვა არის შიშის გამოატულებაც– შიში მომავლისა, შიში დაუცველობისა, შიში ბედის უკუღმართობისა  (ეს პოსტი ცოტა არ იყოს ბერძენიშვილის გადაცემას დაემსგავსა).

ატინი კიდევ ერთხელ ექცათ გილიოტინად პოლონელებს. ხუმრობა ხომ არაა 100–მდე “ტოპ” პოლიტიკოსის გაქრობა. ნოვოდვორსკაია სტატიით თუ ვიმსჯელებთ (ჭკვიანია ეს ქალი და რას ერჩი), რომ თუკი ასე წავიდა მსოფლიოს დამოკიდებულებს რუსეთის მიმართ, “გავა წლები და კიდევ ჩაფრინდება პოლონეთის მთავრობის თვითმფრინავი კატინში და კიდევ ერთხელ შეიძლება დატრიალდეს ტრაგედია” . . . კიდევ ერთი წარმატებული ფილმის გარანტია ანჯეი ვაიდას.