იგავი კეთილ სამარიელზე

 

„თქვენ შეგიძლიათ ქალის გულისათვის მსხვერპლი გაიღოთ?“

„მერე მე არაფერი მამივა?“

 

ყველა ურთიერთობა იზომება გაღებული მსხვერპლით, მსხვერპლის გაღების გადაწყვეტილების მიღების ყოყმანის ხანგრძლივობით, გაღებული მსხვერპლის დაყვედრების (თუნდაც გულში გახსენების) სიხშირით, საპირწონე მსხვერპლის მოლოდინით… სხვანაირად არ შეიძება და არ გამოვა.

მსხვერპლის ხსენებაზე ძველაღთქმისეული ყელგამოღადრული ცხოველი გვახსენდება, რომელიც სამსხვერპლოზე დევს და სისხლისაგან იწურება. ეს მსხვერპლი ჩვენთვის შეიძლება მამა-პაპური „საღვთო ცხვარია“, რომელიც სრულად დასაწველისაგან განსხვავებით სრულად ჩასახაშლამებელი, ანდა სრულად ჩაქაფული გამოდის ხოლმე.   ხანდახან შეიძლება ეს მსხვერპლი იყოს ოდნავ ჩაწეული მანქანის საქარე მინიდან შუქნიშანთან მდგომი მათხოვრისათვის მიწვდილი ათთეთრიანი, რომელიც აგრერიგად გვიმშვიდებს სინიდისს.

მსხვერპლის გაღება იოლია, „ძველი ვოდევილების“ გმირის თქმისა არ იყოს, თუკი „მე არაფერი მამივა“.  ვირტუალურმა სამყარომ მსხვერპლის გაღების „უსაფრთხოება“ კიდევ უფრო გაზარდა.  მოგივა წერილი, რომ ჩვილ ბავშვს ესაჭიროება პირველი დადებითი ჯგუფის სისხლი. წაიკითხავ ამ მესიჯს, სურათს დახედავ და გული დაგეთუთქება და იქვე, დაუყოვნებლივ „მსხვერპლსაც“ გაიღებ. თან ისე, რომ „არაფერი მოგივა“, გააშიარებ სურათს შენი ფეისბუკის კედელზე და მშვიდი სინდისით გააგრძელებ მეგობრების სტატუსების კითხვას.

აქამდე, თუკი ღონისძიებაზე დაახლოებით ას ადამიანს გაუგზავნიდი მოწვევას, აქედან სულ ცოტა ოცდაათს მაინც ველოდით შეხვედრაზე. დღეს ვიტრუალური დადასტურება შეხვედრაზე მოსვლისა ფაქტიურად არაფერს ნიშნავს. როდესაც ძალადობის წინააღმდეგ მოწყობილი საპროტესტო აქცია დავაანონსეთ 450 დასტური მოგვივიდა და აქციაზე 25 ადამიანი ვიყავით და ისიც ისინი, ვისაც ვირტუალურად არ მიგვიღია მოწვევა.

ამას წინათ მეგობარს ვუსაყვედურე, რატომ არ შემოგვიერთდი სამეგობრო თავყრილობაზეო. შემრცხვა, როცა მითხრა, რომ თურმე მისი დაბადების დღე იყო და იმიტომაც ვერ მოვიდა და კიდევ უფრო შემრცხვა, როცა მითხრა, რომ მე ერთ-ერთ პირველს მიმილოცავს ფეისბუკის კედელზე დაბადების დღე. ვირტუალური სამყარო, რომელმაც ასე „დაგვაახლოვა“, ფეისბუკმა, რომელიც ასე ერთგულად გვახსენებს მეგობრებისა და ახლობლების დაბადების დღეებს გაგვიჩინა რაღაცნაირი „ვირტუალური პასუხისმგებლობა“, რომელიც იქვე ვირტუალურ სივრცეში ტრიალებს და რაც დრო გადის მით უფრო მეტად კარგავს საერთოს რეალურ სამყაროსთან. „მატრიცას“ გმირებივით ვასვენივართ მონიტორის ეკრანებთან და ვეღარ გაგვირჩევია სად არის რეალური და სად ვირტუალური.

ვიღაცა ჩვილ ბავშვს დღესაც ესაჭიროება სისხლი და მისი გვარ-სახელი ათეულ ათასობით ადამიანის მონიტორზე ჩნდება და ქრება. საბოლოოდ მაინც მისი ახლობლები გაიღებენ არავირტუალურ მსხვრპლს მის გადასარჩენად.

 

დღეს რომ ამბობდეს იესო თავის იგავს „კეთილ სამარიტელზე“ აუცილებლად იტყოდა:

„იყო კაცი იერუსალიმიდან იერიქონს მიმავალი, რომელსაც თავს დაესხნენ, გაძარცვეს და საშინლად ნაცემი გზად დააგდეს. გზად მღვდელმა ჩაიარა და გვერდი აუარა, ახალგაზრდებმა ჩაიარეს, შეშფოთდნენ სასწრაფოდ აიფონებით სურათები გადაუღეს და ფეისბუკებზე ატვირტეს სტატუსით „რას გვიშვება ახალი მთავრობა, ხალხს ქუჩაში ხოცავენ“, „დავეხმაროთ უმოწყალოდ ნაცემ მგზავრს“, „სად არიან სამართალდამცავები“… და გულდამშვიდებულებმა გააგრძელეს გზა…

მერე ჩამოიარა ერთმა სამარიელმა კაცმა… „

Advertisements

1 Comment

Filed under Uncategorized

One response to “იგავი კეთილ სამარიელზე

  1. maiko

    მშვენიერი სტატიაა. ჩემი ნაფიქრალი გადმოეცი რუსო. თავს არ ვიმართლებ, მაგრამ არასოდეს გამიზიარებია ასეთი გაჭირვებული ბავშვების ფოტოები. როდესაც არ შემიძლია რამის გაკეთება, არც ვთვალთმაცობ. ეს ვირტუალური სამყარო ერთი დიდი მორევია. მომბეზრდა უკვე, მაგრამ მაგნიტივითაა, მაინც მიზიდავს. 😦

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s