სიცოცხლე, როგორც ასეთი

 

 nicholas-in-good-hands-kerry-reed

 

ჩემს ცხოვრებაში, ალბათ ყველაზე უფრო ამოუცნობი, ამაღლებული, ცრემლებამდე, შიშამდე და ტკივილამდე ლამაზი ბედნიერება იყო, როცა დედა გავხდი. როცა ხელში მომცეს პატარა არსება, რომლის დაბადებასაც 9 თვეზე ცოტა მეტი ველოდი… ვიცოდი, რომ შვილი მეყოლებოდა, რომ გოგო იქნებოდა, რომ ყვავილებიან და ღრუბლებიან სახვევებში უნდა გამეხვია, ჩემი მოქარგული პერანგები ჩამეცმია, ბებიის შეკერილი საბანი დამეფარებინა და მამიკოს ნაყიდ რიკულებიან ხის საწოლში ჩამეწვინა… კი ვიცოდი, და ველოდი, მაგრამ ის სასწაული, რომელიც გულზე მეწვა ყველანაირ ლოგიკურ აზროვნებას სცილდებოდა… ალბათ ყველაზე გულწრფელად მაშინ დაველაპარაკე ღმერთს, როცა ვკითხე  _ „როგორ ანდე ადამიანს ამ დიდი სასწაულის თანამონაწილე გამხდარიყო“-თქო.

 

ამხელა შესავალი იმისთვის გავაკეთე, რომ მეთქვა რას ნიშნავს ჩემთვის ახალი სიცოცხლე და როგორ შეიძლება „გასაგები“ იყოს ჩემთვის ამ სიცოცხლის კითხვის ნიშნის ქვეშ დაყენება…

 

მერე იყო მეორე შვილი

პირველი შეკითხვა, როცა ჩემი ფეხმძიმობის ამბავს იგებდნენ იყო _ გაჩენას აპირებ? რომელზეც ყელმოღერებულ პასუხს ვიძლეოდი, რითიც, ფაქტობრივად ქოქოლას ვაყრიდი კითხვის დამსმელებსაც და ყველა იმ ქალს, რომლებიც ბედავს და ამ არჩევნის წინაშე აყენებს საკუთარ თავს.

 

მერე იყო ნათესავი ქალი, რომელიც ერთ მშვენიერ დღეს გამოგვეცხადა სოფლის ნობათით ხელდამშვენებული. ქმარმა ღვინის ბოცა გადმოდგა მანქანიდან, მათი პატარები უცებ მიმოიფანტნენ ოთახებში… ვიდრე სტუმრების მისაღებად დავტრიალდით, კაცებმა მაყალი გაამზადეს და ქალები სამზარეულოში ავფაციფუცდით,  ეს ჩვენი ნათესავი ქალი მიუცუცქდა თავის მაზლისცოლს და ექიმთან გაყოლა სთხოვა. სუფრა რომ გაიშალა და უკვე მესამე სადღეგრძელოზე იყვნენ ოჯახის კაცები, კარზე ზარი გაისმა და ოდნავ ფერმკრთალი ნათესავის ქალი და მისი ყოჩაღი მაზლისცოლი სახლში დაბრუნდნენ… საქმე მოთავებული ქალები მალევე სუფრას შემოუერთდნენ. ლხინი დიდ ხანს გაგრძელდა. სუფრის თამადა სტუმრებს ეუბნებოდა ხშირად უნდა გვესტუმროთ, ძალაინ დავკარგეთ ერთმანეთიო…

 

მერე იყო ამბავი ჩემი მეგობრისა,

რომელსაც ფეხმძიმობის ადრეულ ეტაპზე დაუდგინეს, რომ ბავშვს სერიოზული პრობლემები ჰქონდა… ვიდრე ამ პრობლემას მხოლოდ ჩემი შვილების მაქმანებიანი საწოლის გადმოსახედიდან ვუყურებდი, ვიდრე ეს ჩემი თავზარდაცემული მეგობრის თავს არ დატრიალდა, მე მქონდა ჩემი თეორია _ „სიცოცხლე არის სიცოცხლე, რომელიც უზენაესი ფასეულობაა და რომლის ხელყოფის უფლება არ აქვს არავის. ისევე, როგორც დედა ვერ გაიმეტებს ავარიის, ან რაიმე დაავადების გამო უკიდურესად მძიმე მდგომარეობაში ჩავარდნილ შვილს სიკვდილისათვის, ასევე ვერ უნდა გაიმეტოს მუცლად მყოფი შვილი მხოლოდ იმის გამო, რომ ის არასოდეს უნახავს“…

ამ ჩემი თეორიის დღესაც მჯერა. მაგრამ მე ვერასოდეს გავბედე ის ჩემი ატირებული მეგობრისათვის მეთქვა, რომელსაც შუაზე გლეჯდა იმისი გააზრება, რომ მისი გადასაწყვეტი იყო ბავშვი დაიბადებოდა თუ არა…

 

მერე იყო ერთი წყვილი,

რომელმაც აღმოაჩინა რომ კიდევ ბავშვს ელოდნენ თავიანთ ოროთახიან ბინაში, სადაც ფიზიკურად წარმოუდგენელი იყო კიდევ ერთი სულის ცხოვრება. დედა ტიროდა, მამა ამშვიდებდა. არ უნდოდათ უფროსი შვილების ისედაც გაუსაძლისი მდგომარეობა კიდევ უფრო დაემძიმებინათ, მაგრამ იმასაც ხვდებოდნენ, რომ საკუთარი უმცროსი შვილის სიცოცხლეს ანგარიშობდნენ… ჩემი თეორია ასეთი ვითარებისათვისაც მქონდა შემონახული. მაგრამ, როცა მათ წინაშე აღმოვჩნდი, ორი წყვილი აცრემლებული და სამი წყვილი გაოცებული და შეშინებული თვალის წინაშე, ენა ვერ მიბრუნდებოდა ჩემი კარგად დავარცხნილი თეორია სასულიერო პირის მაღალი ტრიბუნიდან ომახიანად მეთქვა…

 

მერე იყო პატარა გოგონა,

შეყვარებული ახალგაზრდა ქალი. ქალი, რომელსაც სიყვარულის სჯეროდა, საყვარელი ადამიანისა სჯეროდა, ადამიანობისა და სიცოცხლისა სჯეროდა… მაგრამ, როცა სიყვარული და ახალი სიცოცხლე ერთმანეთს მიება მთელი სამყარო ატრიალდა მის წინააღმდეგ. ქართველმა ვაჟკაცმა უარი თქვა ფეხმძიმე ქალის ოჯახში შეყვანაზე. ქართველმა მშობლებმა კი სასწრაფოდ მოიფიქრეს, როგორ მოეშორებინათ ოჯახისათვის ეს სირცხვილი (ამ აზრს ქართველი ვაჟკაცის ოჯახიც სრულად იზიარებდა). ვერდიქტი ასეთი იყო _ არ არის ბავშვი, არ არის პრობლემა. ახალგაზრდა შეყვარებულმა ქალმა, რომელიც ერთი ოჯახისათვის მათ ლამაზ შვილზე მონადირე ქუჩის ქალი იყო, რომელიც ბავშვის გაჩენით აპირებდა მათ ოჯახში შეძვრომას, ხოლო მშობლებისათვის კი გზას აცდენილი გარყვნილი ქალი და ოჯახის სირცხვილი, ყველაფრის მიუხედავად გაბედა და ბავშვი შეინარჩუნა. თუმცა ვერასოდეს წარმოიდგენდა, რომ დედა სახლიდან გამოაგდებდა, რომ მშიერს მოუწევდა ქუჩაში ცხოვრება და სადგურში ღამის თევა, ვიდრე რომელიღაც თავშესაფარს არ გადასცა პოლიციამ.  ვერასოდეს წარმოიდგენდა, რომ ბავშვის მუცელში პირველ გამოძრავებას მხოლოდ საკუთარ თავს გაუზიარებდა, რომ სამშობიაროში სასწრაფოს ექიმის გარდა არავინ ედგებოდა გვერდით, რომ არავინ გაისროდა თოფს მისი ლამაზთვალება ბიჭის დაბადების აღსანიშნავად…

 

მერე იყო წარმატებული ქალი,

რომელიც არანორმალური გრაფიკით მუშაობდა. საკუთარი მაღალი ხელფასით ოჯახსაც ინახავდა და შვილებისათვის სწავლის ფულსაც აგროვებდა. ეგონა ყველაფერი კარგად დაგეგმილი და აწყობილი მაქვსო… ვიდრე ერთხელაც არ აღმოაჩინა, რომ ფეხმძმობის ტესტზე ორი ზოლი გაწითლდა. არც კი დაფიქრებულა, თითქმის არავისთვის უთქვამს ( პირველ რიგში ქმრისთვის და უფროსი ქალიშვილისათვის). გადაურეკა თავის ექიმს და ჩაეწერა მიღებაზე, მერე მეგობარს სთხოვა მანქანით წამიყვანეო…. და ამ ამბავმა ისე ჩაიარა, როგორც მოულოდნელად სურდო რომ დაგემართება და სასწრაფოთ კარგ წამლებს დალევ და მალევე გამომჯობინდები, რომ სამსახურის დიდი ხნით გაცდენა არ მოგიწიოს.

 

მერე ძალიან ბევრი ამბავი იყო, რომლებიც ჩემს თეორიებს ამყარებდნენ და ძირს უთხრიდნენ…

 

მერე იყო შობის დღესასწაული…

შობა, რომლითაც დაგვირგვინდა ერთი მძიმე და უცნაური წელი.

შობა, რომელსაც სულ ცოტა ოცდაექვსი ქალი ვერ მოესწრო, იმიტომ რომ საკუთარმა ქმრებმა გამასალმეს სიცოცხლეს.

შობა, რომელიც რამოდენიმე ფეხმძიმე ქალს ექიმების დაუდევრობით, სიდუხჭირით თუ საკუთარი თავის მოვლის კულტურის არქონის გამო ვერ გაუთენდა.

შობა, რომელიც ვერ იზეიმა სიმსივნით დაავადებულმა ბევრმა პატარამაც…

შობა, რომელიც ვერ იზეიმა ბევრმა ოჯახმა, რომელსაც არა თუ სადღესასწაულო სუფრის გაწყობის, ჩვეულებრივი წყალწყალა კერძის შვილებისათვის მომზადების თავიც არ აქვს…

შობა, რომელმაც მოიტანა ახალი საფიქრალი _ როგორ ანგრევს ოჯახს აბორტი და რა უნდა ვუშველოთ ამ პრობლემას…

 

ქვეყანაში, სადაც რეპროდუქციული განათლების დონე არა თუ  მოსახლეობაში, სამედიცინო მუშაკებშიც ძალიან დაბალია…

ქვეყანაში, სადაც სექსი პორნო ფილმებში ნანახი ამბავი ჰგონიათ….

ქვეყანაში, სადაც ქალისა და კაცის გარჩევა იმითი ხდება ვინ ხელფასს იღებს და ვინ კარგ ხაჭაპურს აცხობს…

ქვეყანაში, რომელსაც ათეულობით ათასი მოშიმშილე ბავშვი ჰყავს…

ქვეყანაში, სადაც  ქალებს ხოცავენ მოქმედი თუ ყოფილი ქმრები…

ქვეყანაში, სადაც ჯანდაცვის სისტემა სრულიად მორღვეულია…

ქვეყანაში, სადაც საბავშვო ბაღებითაც კი ვერ ხერხდება მოსახლეობის უზრუნველყოფა….

ქვეყანაში, სადაც უმუშევრობის მაჩვენებელი კატასტროფულია….

ქვეყანაში, სადაც დაბადებულების და გაზრდილების სიცოცხლეს ჩალის ფასი აქვს….

ქვეყანაში, სადაც მომავალი ბუნდოვანი და გაურკვეველია…

სწორედ ასეთი ქვეყნის პირველი პირები გამოდიან და აბორტის საშინელებაზე გვიქადაგებენ.   

 

მე მჯერა, რომ აბორტი ანგრევს არა მხოლოდ ერთ სიცოცხლეს, არამედ ძალიან ბევრ რამეს… მე მჯერა, რომ სიცოცხლე არ იწყება სამშობიარო მაგიდიდან…. არ ვეთანხმები აზრს, რომ ორსულს აქვს უფლება მეორე სულის ბედი მარტივად გადაწყვიტოს… მაგრამ, თუკი მე ვერ შევძლებ ახალი სიცოცხლის დაბადების პრობლემებში გვერდით დავუდგე ადამიანს, თუკი ამისი შნო არ მაქვს, როგორც ღვთისმსახურს, როგორც ერთ ადამიანს, რომელსაც სიცოცხლე ეძვირფასება მის ნებისმიერ გამოვლინებაში, მაშინ საკუთარი თავი არ მაძლევს მორალის კითხვის უფლებას.

 

აბორტს იკეთებენ ქალები, რომელთა სიცოცლე სასწორზეა…

აბორტს იკეთებენ ქალები, რომლებსაც ეშინიათ კიდევ ერთი გოგოს გაჩენის…. რომლებსაც ეშინიათ კიდევ ერთი ბიჭის გაჩენის….

აბორტს იკეთებენ ქალები, რომლებსაც აიძულებენ აბორტი გაიკეთოს…

აბორტს იკეთებენ ქალები, რომლებიც თვლიან, რომ კიდევ ერთი ფეხმძიმობა ფიგურას გაუფუჭებს…

აბორტს იკეთებენ ქალები, რომლებიც თვლიან რომ მათ კარიერას დაანგრევს შვილი…

აბორტს იკეთებენ ქალები, რომლებსაც ეშინიათ ფეხმძიმობის გამჟღავნების (ან იმიტომ რომ პატარები არიან, ან იმიტომ რომ დიდები არიან)…

აბორტს იკეთებენ ქალები იმიტომ, რომ არავინ ასწავლა, რომ შვილიანობის დაგეგმვის სხვა, ნაკლებ ბრუტალური გზებიც არსებობს….

 

ჩემთვის აბორტი საშინელებაა. მაგრამ ამასთან შებრძოლება აბორტის აკრძალვით, გინეკოლოგების მკვლელებად გამოცხადებითა და ქალების მკვლელ დედებად ქცევით სრულ ამორალობად მიმაჩნია.  საკითხის ასე დაყენება _ ფაღარათის უკანალის ამოკერვით მოგვარებასა მაგონებს (მომიტევეთ უხამსი შედარება).

 

ვიდრე სხვისა საშვილოსნოში ხელის ფათურის უფლებას მივცემდე საკუთარ თავს, მირჩევნია იმ სიცოცხლის დაფასება ვისწავლო, რომლებიც ჩემს გარშემოა… სიცოცხლეებისა, რომლებიც ისევე სასწაულებრივად მოევლინნენ ამ ქვეყანას, როგორც ჩემი შვილები… იქნება ჯერ იმას მივხვდე, რომ თითოეული ეს სიცოცხლე ცალკე სამყაროა, დიდი, ამოუცნობი და უსასრულო სამყარო…

 

და თუ ყველა შევძლებთ სიცოცხლე აღვიქვათ და დავინახოთ როგორც სათითაოდ აღებული დიდი სასწაული, დიდი ჯილდო, დიდი საჩუქარი, სიცოცხლე, რომელიც თვითმყობადია, რომელიც თავისუფალია, რომელიც მშვენიერია და ყველასაგან განსხვავებულია, მაშინ იქნებ სიცოცხლეზე ლაპარაკისას არ ჩავიკეტოთ prolife და prochoice სამკვდრო სასიცოცხლოდ გადაკიდებულ მტრულ ბანაკებში… და მერე…

 

იქნებ გავბედოთ და მშობლებმა შვილებს არ მოვუყვეთ წეროებისა და კომბოსტოების ამბები და სიცოცხლის საიდუმლოს ბავშვებისათვის ადაპტირებული, მაგრამ ნამდვილი ვერსია ვუთხრათ…

იქნებ მოზარდებს ვასწავლოთ საკუთარი სხეულის შესახებ და არ მივანდოთ ეს ამბავი სამეგობროს, მეძავებში წამყვან ბიძებს, პორნო ინდუსტრიას…

იქნებ მერე მართლაც მივხვდეთ, რომ სიცოცხლე არაა დემოგრაფიის სფერო…

იქნებ მერე ექიმმაც სასწრაფოს მიმღებში დაუდევრად, მოვალეობის მოხდისათვის არ გასინჯოს მოხუცი ავადმყოფი…

იქნებ მერე მასწავლებელმაც უზრდელი არ ეძახოს ბავშვს, რომელიც ისე არ იქცევა, როგორც დანარჩენები…

იქნებ მერე მეგობრებმაც არ დასცინონ სათვალიან თანაკლასელს…

იქნებ მერე ქვეყნის ხელისუფალმაც ეს ქვეყანა ამომრჩეველთა ბრბოდ კი არა, ადამიანების სამყოფელად აღიქვას და შესაბამისად ადამიანებივით მოგვექცნენ…

იქნებ სახელმწიფომ ახალი მოქალაქის დაბადებისას არ ჩათვალოს, რომ  მხოლოდ ბავშვის მშობლების და პაპა-ბებიის თავში სახლელია სამშობიარო ხარჯები, პამპერსები, კვება…

 

ხო და იქნებ მერე ფეხმძიმე ქალს აღარ შეეშინდეს მეხუთე შვილის, უნარშეზღუდული შვილის, ისევ გოგოსი ან ისევ ბიჭის გაჩენა და ეს პრობლემაც მოგვარდება.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s